Willoos

Du 13 octobre au 13 novembre 2011

Ouverture du jeudi au dimanche de 13h30 à 19h et sur rendez-vous

Il fait grand beau
et de Leuven à Lima, d’Amsterdam à Alger, de Bastogne à Los Angeles, nulle dépression. Où qu’il se trouve, Willoos
est peintre. Conscient de ce qu’il porte en lui, il le destine à l’éclat des réalités qu’il voit ou revendique. Il mouille sa peinture au monde non pour le dépeindre jusqu’à l’horizon, mais pour le transfigurer en un bâti dont les formes purifient et équilibrent l’érection.

Aussi la peinture de Willoos transporte-t-elle notre regard avec énergie, sans le déraciner ou le dérouter. Elle rechigne à tordre les esprits mais se réjouit à la seule et unique idée qu’on la prenne pour ce qu’elle est : fraîcheur de la couleur, intensité de la lumière, transparence, fluidité par accouplement et rythme par rupture,…

Willoos connaît depuis longtemps le combat avec la toile. Leur exigence commune à bien tenir, interdit l’à-peu-près, trompeur et sans lendemain. Les deux parcours s’épaulent dans l’allégresse. S’agirait-il de ce “je-ne-sais-quoi” qui, au large de notre quotidien et par la grâce de la peinture, amplifie l’espace et tonifie ?

A.D.

 

Open van donderdag tot zondag van 13u30 tot 19u00 en op afspraak,
van 13 oktober t/m 13 november 2011

Het is stralend weer

en van Leuven tot Lima, van Amsterdam tot Algiers, van Bastogne tot Los Ange­les?: geen enkele depressie. Waar hij zich ook bevindt, Willoos is schilder. Wat hij met zich meedraagt, toetst hij aan de gloed van de realiteit die hij ziet  of opeist. Zijn schilderen is doordrenkt van de wereld, zonder die tot aan de horizon te beschrijven. Hij vervormt deze tot een bouwsel waarvan de vormen de opstand zuiveren en tot evenwicht brengen.

De schilderkunst van Willoos laat ons gericht kijken zonder te ontwortelen of scheef te trekken. Ze heeft geen zin onze geesten te tormenteren, maar verheugt zich in het enige en unieke idee haar te nemen zoals ze is : frisheid in kleur, intensiteit van licht, transparantie, vloeiend door samenvoegen en rythme door breuk,…

Willoos kent sinds lang het gevecht met het doek. De gemeenschappelijke betrachting  is er en verbiedt het ‘ongeveer’ dat bedrieglijk is zonder toekomst. Zijn schilderkunst en zijn werk versterken elkaar, schouder aan schouder. Gaat het over een ‘ik weet het niet’ dat, in het dagelijkse leven en dankzij de schilder­kunst, de ruimte vergroot en verankert ?  

A.D.